sadece

belki bu iyi gelecek bana,belki gelmeyecek..belki seni yazacağım,belki yazmayacağım..belki ne kadar kötüyüm yazma konusunda onu göreceğim,belki göremeyeceğim..
SADECE sana bakacağım;içime,dışarıdan.çok uzaktan değil ama biraz da yakından.harflerim belki ulaşacak sana,belki de ulaşamayacak.ama ben yine,benden başka bir yerde saklayacağım onları.böyle iyi oluyorum ancak ve ancak.bu harflerin hiç sana doğru yürümeyeceğini bildiğimden olsa gerek bu rahatlığım,ama göreceğini bilselerdi emin ol koşarlardı bile..nefes almadan,durup bakmadan etraflarına.geçip gitmeyecekti hiçbir hayati sözcük yanlarından,ama onlar geçecekti yanlarından içine alarak onları.düşerlerdi belki yine çığlık atarken;çığlık atarken düşmeleri gereken yerde.böyle ters yüz oluyor işte sana koşmaya çalışırken sözcüklerim.cümlelerim ise savaşıyor düşmanlarmışçasına,çünkü tanımsızlar.bilmiyorlar ki birbirileri olmadan var olmak mümkün değil o sayfada.savaşıp,yorulup,ağlayıp,savaşıp,yorulup,ağlayıp akıyorlar sayfanın ucundan bir kitabın içine.bir yazı olmadan dinmeyecekti acıları.kitabın sayfalarında,kıvrımlarında,kapağında,renklerinde savrulup duracaklar.tutunup bir sayfanın ucuna;bir ötekine atlamaya çalışırken yine rüzgar alıp onları parmak uçlarına üfleyecekti tozlu raflara.
SADECE o kitabı aç ve barışsın tüm harflerim,sözcüklerim,cümlelerim.yaz onları.