kahvem ve havuçlu kekim yalnız duruyor.birbirilerini tamamlamaya bile güçleri yok.ikisi de kendilerinden başlayamıyorlar kahvaltıya.keşke olsaydın,olsaydın da tamam olsaydı onlar da.sigaranın ilk nefesi bu kadar acı olmamalıydı,yanmamalıydım;yaşlar içime akarken.kendi kendime şarkı söylerken,olmalıydın sen de benimle.sesim titremezdi.belki o zaman,mutlu bir şarkı olurdum seninle.
hala korkuyorum elini tutmaya,sana dokunmaya,sarılmaya,hatta bakmaya bile.bana ait olmayan bir güzelliğe uzaktan bakıyorum sadece.çok acı,çok acı çünkü içim koşuyor aslında sana.tüm saçma sonrası olmayan günlerin geceleriyle hayatımın,tüm kırılganlıklarıyla,acımış yanlarıyla,kabuk tutmuş ve düşmeyen yaralarıyla,kanayan tenleriyle,silik yüzleriyle..koşuyorlar sana,tut onları diye.tut ki;daha çok kırılmasın içimdeki çocuk,yüzümdeki ışık,kalbimdeki yanık